Psychisch herstel!

 

Ik was net een week thuis, ik zat op de bank. Ineens had ik het gevoel dat mijn keel dichtgeknepen werd, ik stikte zowat! Paniek….

Ik had nooit verwacht dat die klap zo snel zou komen. De angst verlamde me ineens!! Die week in het ziekenhuis zo mijn focus op het wegkomen gelegd en nu zat ik verstijfd op de bank. Ineens het besef dat het ook anders had kunnen lopen. Natuurlijk blij en dankbaar om er nog te zijn, maar het had dus ook minder goed af kunnen lopen. Er was geen man met de hamer, dit was de man met de moker en die sloeg me echt abrupt knock out! 

Verlammende angst

Ik lag in bed en wilde gaan slapen. Ineens begon ik zo verschrikkelijk hard te huilen. Mijn moeder kwam bij me op bed zitten en zei ‘mijn lieve kind, wat is er?’ Ik brulde dat ik niet durfde te gaan slapen omdat ik dan niet meer wakker zou worden. Ik was helemaal over de flos…. Ik vertrouwde mijn lichaam niet meer, het had zich zo ontzettend tegen me gekeerd! Bang voor nog meer complicaties, die ik misschien te laat pas op zou merken. Bang om alsnog dood te gaan. Bang om te slapen… Ik was ineens alleen maar zo onwijs bang! Het verlamde me…
Mama zit bij me, streelt mijn arm, houdt mijn hand vast. Ze troost me, blijft net zolang bij me zitten totdat ik kalmeer. Uiteindelijk val ik in slaap…. En word de dag erna weer wakker… Dit gaf me weer iets of wat vertrouwen, het heeft wel een paar nachten geduurd voordat de angst echt weg was. Ik kon maar niet bevatten dat je eigen lijf, je eigen organen, je eigen ontlasting…dat alles wat van jezelf is je zo ongelooflijk ziek kan maken…ik snapte het gewoon niet. Letterlijk, je eigen vlees en bloed kan je einde betekenen. 

Vaak ben ik niet zo snel met aan de bel trekken en om hulp vragen maar ik heb direct de huisarts gebeld. Ik had hem al gesproken na alles wat er gebeurd was, hij had het gelezen en contact met me opgenomen. En gezegd dat ze er voor me zijn als ik ze nodig zou hebben…. Bij deze dus haha. Ik ben naar de huisarts gegaan en die heeft me doorverwezen naar een psycholoog. De wachttijden zijn bizar, maar hij heeft er spoed van gemaakt en inderdaad, niet lang erna kon ik terecht. Ik heb een paar gesprekken gehad en een EMDR sessie. Wat een wonderlijke vorm van therapie is dat, na een behandeling was een groot deel van de angst al zoveel minder. Omdat ik in maart weer geopereerd zou worden hadden we de therapie even op een laag pitje gezet. Toen bleek dat de operatie niet door kon gaan heb ik dit laten weten en dacht er verder niet  veel over na….

Emotioneel heftig

Al maanden gaat het emotioneel met ups en downs! Er zijn echt periodes dat het heel goed gaat…. Of nou ja, goed, periodes dat ik er niet zoveel aan denk. Maar het kan me nu, na negen maanden nog steeds ineens naar de keel vliegen.

Een tijdje geleden kreeg ik Inflectra via het infuus en dommelde ik even in. In de verte hoorde ik iets piepen en ik schoot huilend overeind. Blijkbaar een associatie met de Intensive Care.

Heel soms voel ik ineens nog even de angst. Vooral het idee dat ik dan dood zou zijn gegaan zonder afscheid genomen te hebben. Zonder mijn moeder, zusjes, neefje, familie en vrienden nog gezien te hebben. Ik was er zo niet klaar voor, om er al uit te stappen. Zoveel leuke dingen die ik nog wil doen! 

Moeilijke gedachten

Ik heb een tijd geleden weer contact opgenomen met mijn psycholoog omdat ik helemaal vast liep. Ik ben zo ontzettend veranderd en dat is niet alleen voor mezelf heel lastig maar ook voor mijn omgeving. Ik heb zo’n switch gemaakt, ineens verander je echt 180 graden en voor mezelf, maar zeker voor anderen is dat lastig omschakelen! Ik hecht ineens heel veel waarde aan dingen die ik nooit belangrijk vond. Dingen die ik wel belangrijk vond zijn ineens minder interessant en zo lijkt alles wel omgedraaid…. Ik werd er zelf gewoon gek van haha. Maar ja, soms zijn er ook moeilijke gedachten! De gedachte, ‘’is dit het nou’’. Het leven is nagenoeg hetzelfde gebleven, de mensen onveranderd, het geklaag en gezeur om nutteloze dingen is nog steeds hip. Ik ben een soort van allergisch geworden voor onbelangrijke, uiterlijke futiliteiten. Het ongevraagde commentaar dat mensen op elkaar hebben, het bemoeien met alles en iedereen… En dan denk ik al snel ‘’je hebt echt geen idee hè…hoe dankbaar je zou moeten zijn, of hoe gelukkig je eigenlijk bent’’. Ik begrijp dat anderen die omslag niet gemaakt hebben, snap ik heel goed, maar het is wel verrekte lastig ;)

Eenzame strijd

Ik besefte me laatst ineens dat ik al die tijd dat ik ziek ben al vrijgezel ben. Ik ken inmiddels heel veel lotgenootjes, velen van hen met partner. Daardoor voel ik me ook nog eens best eenzaam soms, altijd in je eentje die strijd leveren is best zwaar! Het is de afgelopen weken weer een achtbaan van emoties geweest. De medicatie sloeg niet lekker aan, heb veel pijn gehad, moe, niet fit en veel misselijk waardoor het eten en trainen ook minder goed gaat. 

Morgen 14 augustus is het negen maanden geleden! En nog steeds voel ik angst en ongelooflijk veel verdriet. Het lijkt wel of er nu steeds wat meer binnenkomt, ik kan het niet meer negeren. Beetje bij beetje probeer ik het toe te laten, maar het is veel. Nog steeds kan ik er niet aan denken hoe mijn moeder de hele dag naast me aan het bed zat op de Intensive Care, ik kan dat stuk nog niet toelaten, ik denk dat ik dan breek. Ik kan me nooit voorstellen hoe het moet zijn om je kind daar zo te zien liggen. En mijn zusjes…. De angst die zij gevoeld moeten hebben… Ik kan het niet aan ☹

Morgen krijg ik mijn vijfde infuus Inflectra, eerder keek ik ernaar uit omdat het zo goed hielp, maar de laatste keer leek het minder goed te doen. Morgen prikken ze de medicijnspiegel van de Inflectra en op antistoffen. Maar ik krijg het hoe dan ook nog morgen en ik zie er zo tegen op. Morgen zal het wel gaan, dinsdag voel ik me beroerd, woensdag zal ik moe zijn en donderdag zal ik waarschijnlijk zeer emotioneel/depri zijn, alle bijwerkingen komen voorbij. Mijn huid reageert ook slecht op het medicijn dus ik ben benieuwd hoe het nu verder moet/zal gaan. 

30 augustus 2017

Aan het einde van deze maand ben ik een jaar bezig met mijn gezondheid, tenminste, sinds het weer zo fout ging. Er is zoveel gebeurd en het einde is helaas nog niet in zicht. En eerlijk gezegd ben ik op. Ik ben zo ontzettend moe. Opgeven is geen optie, maar even een time out zou fijn zijn, ik ben het vechten en strijden zo beu. Ik ben het zat om me moe en ziek te voelen. Ik heb het even gehad om zo verdrietig te zijn, om pijn te hebben en me futloos te voelen. Ik ben gewoon even klaar! Het liefst zou ik in mijn bed kruipen, onder mijn dekbed gaan liggen en er voorlopig niet meer uit komen. Even weg van alles…. Ik heb zo’n behoefte aan rust. Aan stabiliteit en aan veiligheid. Ik voel me echt leeg gestreden. Mijn stoere houding kan ik zelfs niet echt meer opbrengen en ik ‘haat’ kwetsbaar zijn! 

Gelukkig heb ik binnenkort ook weer een gesprek met mijn psycholoog. Er is teveel gebeurd om alleen te kunnen verwerken. Ik begin er de laatste weken wel iets meer over te praten met mijn ‘gezin’ en beste vriendinnen maar gedoseerd!! 

Ik doe veel leuke dingen! Ik ben graag met mijn vriendinnen ☺ We gaan geregeld even eruit. Afgelopen weekend was ik moe en wilde even niet de drukte in. Kelly wist me te overtuigen haha, we hebben de bus gepakt naar de stad, pizza gegeten, een drankje op het terras gedaan en toen weer naar mijn huis gegaan. Wat was het fijn om er toch even uit te zijn ☺ Ik leef nu echt een beetje van leuk moment naar leuk moment! Dit helpt me ook wel om het wat beter vol te houden! 

Maar het is en blijft zwaar en emotioneel. Ik blijf positief en zorg voor voldoende plezier maar ook rust. Uiteindelijk zal alles wel een plaatsje krijgen, maar dit heeft gewoon veel tijd nodig! 

Leuke en lieve reacties zijn dus zeer welkom ;) haha

 

Tot de volgende blog lieve lezers!

 




Commentaar schrijven

Commentaren: 0