Weer mis, deel 5!

 

Herstellen

Die vrijdagavond belde ik een verpleegster, of ze tijd had om met mij een rondje over de afdeling te lopen. Ze keek me in eerste instantie aan alsof ze water zag branden! Net twee dagen wakker haha. Ik zei ‘’ik heb lang genoeg plat gelegen, ik wil weer verder kunnen’’ En zo gezegd, zo gedaan, schuifelde ik mijn eerste rondje over de afdeling. Een week……1 week en ik moest gewoon nadenken over hoe je moet lopen, ik voelde me zo stijf als Pinokkio en moest bij elke stap diep nadenken hoe ik mijn voet naar voren moest zetten…. Wat bizar, ik liep alsof ik door een vrachtwagen overreden was, maar het eerste halve rondje was een feit. De dagen erna liep ik steeds iets verder of een rondje extra. Toen een paar keer per dag! Ook zat ik veel in de stoel naast mijn bed. Gewoon te zitten, wat muziek te luisteren of te schrijven. En natuurlijk gewoon kei hard positief te denken!!! 

De dagen erna heb ik zoveel artsen gezien en gesproken, elke ochtend sowieso de artsen ronde. Om te vragen hoe het met me ging en om naar de wond en stoma te kijken. Ook kwam er een verpleegster van de Intensive care langs om met me te praten en om te kijken hoe het met me ging ☺ Ik heb weer een diëtiste aan het bed gehad, maar voeding is mijn interesse dus erg veel kon ze me niet leren haha. Wel over voeding met een stoma, maar van sportvoeding en supplementen had ze geen kaas gegeten ;) Ook heb ik een gesprek gehad met een psychiater. Was wel fijn om wat van me af te praten maar ik wilde toen niet echt stil staan bij wat er gebeurd was. Hij vroeg of ik niet boos, verdrietig en teleurgesteld was… Ja dat was ik wel maar ik wilde me eerst richten op het lichamelijke herstel, dat de psychische klap zou komen wist ik maar zei dat ik daar dan wel mee zou dealen! Hij vond me een sterke vrouw die alles goed op orde heeft dus we maakten geen vervolg afspraak. 

De stomaverpleegkundige leerde me hoe ik mijn stoma moet verzorgen, stap voor stap hebben we dat geoefend! Zoveel stappen om te onthouden, ik vroeg me af of ik dat allemaal nog zou weten als ik eenmaal thuis zou zijn….

Zes jaar geleden lag ik een week in het ziekenhuis, ik vond het vreselijk!!! Maar nu gaf ik me er gewoon aan over, wilde eerst zeker weten dat alles goed ging! Ik wilde ook geen morfine meer, ik wilde voelen wat er in mijn lijf gebeurde! Alleen de laatste twee nachten heb ik wat morfine op. De dagen duurde niet eens heel lang, ik hield mezelf wel bezig en soms even lekker dutten! 

Op dinsdag 22 November mocht ik naar huis ☺ Ik voelde me goed genoeg. Ik pakte mijn spullen en Bianca kwam me ophalen. Letterlijk fluitend ben ik het ziekenhuis uitgelopen! Buiten ben ik even stil gaan staan en heb een hele flinke teug frisse herfst lucht ingeademd, jeeee wat was dat een ongelooflijk lekker gevoel! 

 

Eindelijk thuis bij de poesjes 

Toen ik binnenkwam voelde mijn huis even heel raar, onwennig. Gelukkig voelde het al snel weer vertrouwd. De bank keek me aan alsof ie me heel erg gemist had haha, dus ik ben lekker in mijn hoekje gekropen…onder mijn dekbedje, heerlijk! De katten waren zo blij dat ik er weer was en ik had mijn pluisjes ook zo gemist. De jongste is drie dagen niet van mij zijde geweken haha, zo lief! Mijn moeder kwam tijdelijk bij me ‘inwonen’  om voor me te zorgen. De eerste dagen heb ik weinig gedaan, daarna ging ik langzaam aan mijn moeder een beetje helpen met koken en afwassen. De kleine dingetjes weer wat oppakken. Ook ging ik af en toe een rondje buiten lopen. Ik woon drie hoog maar de trappen op en af ging verbazingwekkend snel haha. Proberen steeds meer het gewone leven op te pakken.

Na een week moest ik naar het ziekenhuis, naar de stomaverpleegkundige voor controle. Je stoma verandert in de eerste twee maanden nog van vorm/grootte. De hechtingen werden eruit gehaald en toen zag het er al een stuk minder eng en afschrikwekkend uit! Ook haalde een verpleegster de krammetjes uit mijn buik, toen voelde het allemaal wat minder strak en trekkend. 

Ook moest ik op controle bij de chirurg, dit was de chirurg die mij de eerste keer geopereerd had en met wie ik ook de gesprekken had gehad voor de operatie. Toen hij de kamer binnen kwam zag je gewoon de opluchting op zijn gezicht, ik heb nog nooit een man zo enthousiast zien en horen reageren als ie me ziet  ;) Hij vroeg of ik nog wist wie hij is… uh ja, je hebt mijn darmen geopereerd, niet mijn hersenen toch haha.
Maar ik vond het iets te vroeg om de clown uit te hangen haha dus zei maar gewoon  ´ja ik weet wie je bent´.
Hij benoemde wat ongeveer de gemiddelde tijd is wat betreft herstel, ik liep hier toch aardig op voor. Hij zei ook dat ik hier door mijn gezonde leefstijl zeker zelf aan bijgedragen heb. Wat fijn dat ik dit voor mezelf heb gedaan, het beste ooit! Ik heb mede mijn eigen leven gered, wat een motivatie is dat om zo door te gaan . Ik heb een aantal artsen verbaasd. Een week na de spoed operatie liep ik zelf het ziekenhuis uit! Okee, liegen is niet netjes, het was meer waggelen! Maar wel waggelen zonder hulp ☺Na het gesprek met de chirurg zijn met zus en ik rustig naar huis gefietst!!! Wat is het fijn om weer wat te kunnen dan…

Het lichamelijke herstel verliep eigenlijk zonder al te veel problemen. Mijn huis was alleen wel een zooi geworden haha. We probeerden het netjes te houden maar overal lagen papieren, tijdschriften, kaarten, cadeaus en ga zo maar door, mijn huis begon wat klein en benauwend aan te voelen. Toen mijn moeder weer terug ging naar haar eigen huis vond ik dat heel spannend, na zoveel tijd weer helemaal alleen te zijn! Ik heb het op een opruimen gezet haha. Muziek aan en zorgen dat mijn huisje weer enigszins ermee door kon.

Thuis is uiteindelijk toch de fijnste plek! En daar ben ik rustig verder hersteld ☺

Dank aan het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis te Nijmegen!!

Dankbaar voor alle goede zorg. Maar ook voor het menselijk behandeld worden! Mijn grootste dank gaat uit naar: Chirurgen Dr. P en Dr. K , MDL artsen Dr. W, Dr. S en Dr. T
Stomaverpleegkundigen J.C en C.D! De artsen van de Intensive Care en alle verpleegsters van afdeling C44! Kanjers. En alle artsen van wie ik de naam niet (meer) weet, diëtiste, dames van de roomservice  en psychiater! 

 

Tot de volgende blog lieve lezers.

 




Commentaar schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Matty Kopijn (vrijdag, 11 augustus 2017 11:06)

    Ik trek me aan je op lieve Suus wat ben jij een taaie!!! Petje af als ik er 1 op zou hebben.
    Om maar in je stijl te blijven...stomaatje af!!! XXXX