Weer mis! Deel 4

 

Intensive care

Ik zweef door het heelal! 

Ineens zie ik recht boven me het gezicht van een man, ik knipper met mijn ogen, kijk hem aan! Ik hoor hem vragen ‘mevrouw’ weet u welke dag het is? Het is woensdag. Het is donker, alles om de man heen is zwart, het is stil. Ik denk ‘’wie is deze man en wat praat hij raar, het is toch maandag’’

De man is weg, ineens zie ik de gezichten van mijn moeder en Hannah (zusje) boven me zweven, ze kijken zo bezorgd, maar ook zo opgelucht. Ik snap het niet…..

Als ik even laten probeer op te kijken zie ik een seconde lang Bianca staan. Weer zak ik weg…

Dan staat Fenna (zusje) ineens naast me. 

Ik praat tegen mijn moeder en zusjes, maar ze lijken me niet te begrijpen. Ik raak geïrriteerd, word boos. Waarom snappen ze nou niet wat ik zeg?! 

Steeds zak ik even weg, wat ben ik moe zeg! Ik snap er allemaal geen bal van. Ze kijken opgelucht, bezorgd, liefdevol maar begrijpen me niet. Ik kan er weinig van maken.

Dan staat Fenna naast me met een A4-tje waarop het alfabet uitgeschreven is. Dat bied mogelijkheden haha. Eindelijk kan ik mezelf verstaanbaar maken. Ik wil letters aan gaan wijzen maar ik krijg mijn hand niet omhoog, iets houdt me tegen. Ik hoor ‘maak haar maar los’ en ik vraag me af waarom ik aan bed vastgebonden lig. Nog half verdoofd kan ik een beetje aan gaan wijzen wat ik wil zeggen…maar dit gaat ook niet direct goed ;) Fenna lijkt weer niet te begrijpen wat ik bedoel….totdat ze het doorheeft, ik spel ‘’love you’’
Ik kijk naar het blaadje en spel vervolgens de woorden ‘netflix en pizza’ Heel af en toe bestellen Fenna en ik pizza en kijken we een film, dit zit in mijn onderbewust blijkbaar als ik haar zie haha.

Weer een beetje op aarde..

De uren daarna vertellen ze me beetje bij beetje wat er gebeurd is. Ik ben in shock….

Ik had een vier kwadranten buikvliesontsteking en een beginnende bloedvergiftiging. Ze hebben mijn buik schoongemaakt, nogmaals een stukje darm weggehaald en een stoma aangelegd. Ze hebben me daarop twee dagen in slaap gehouden. Ik kreeg antibiotica. Mijn lichaam moest hard knokken om beter te worden. Ik was al een keer een beetje bijgekomen en in paniek geraakt, wilde aan de slangen trekken. 

Mijn moeder had aan de arts gevraagd of ik het zou halen, maar deze had ontwijkend gereageerd. ‘’Ze is nog jong, had hij gezegd’’ Wat een dom antwoord, alsof ‘’god’’ rekening houdt met leeftijd ☹

Twee dagen lag ik nog op de intensive care. Ik lette op mijn diepe buikademhaling en dacht positief! Ik wilde weg daar….
De nachten waren zo raar, ik had van die psychedelische dromen, felle kleuren, dromen die maar bleven herhalen…Het leek alsof ik de hele nacht hetzelfde droomde, de kleuren zo fel dat het gewoon pijn deed!! Het leek wel een hele heftige trip ☹ 

Het waren maar twee dagen waarin zoveel gebeurde. Ik moest alles verwerken! Mijn eigen MDL arts kwam nog langs op de IC, wat vond ik het fijn om haar even te zien. Dat geeft je net iets minder een patiëntnummer gevoel ☺ Ik heb zoveel artsen gezien…. Een arts vroeg zelfs of ik mijn pizza al gekregen had haha. Wat erg! 

Toen moest ik weer gaan eten en drinken, maar ik kreeg ook nog sondevoeding. En als ik ergens niet tegen kan is het een slang in mijn keel. Ik probeerde echt te eten maar ik moest elke keer kokhalzen. Ook werd ik eens zo misselijk, dacht dat ik over moest geven en belde een verpleegster. Zij trok toen mijn maaginhoud op, om te kijken of er teveel in mijn maag zat maar dit was niet het geval. Ze spoot het zo terug mijn maag in, van die aanblik en het idee ging ik dus weer zowat over mijn nek haha, wat een ellende zeg! Daarna wilde ik  eigenlijk niet meer eten….
Daarop volgde natuurlijk weer een discussie (hoe kan het ook anders he, ik ben gelukkig nooit koppig enzo) De verpleegster zei dat ik eerst weer moest eten en drinken, dan zou de slang uit mijn maag gehaald worden. Ik zei dat ze eerst die slang er maar uit moesten halen, want eten en drinken lukt zo niet!! Ik hield voet bij stuk en er werd met een arts overlegd. De slang mocht eruit! Zoals beloofd zette ik het op een zuipen ;) hahaha. Wat smaakt water dan goddelijk zeg, ondanks dat ik via het infuus vocht kreeg voelde ik me uitgedroogd!

Vrijdag 18 November

Dit was de dag waarop ik weer naar de gewone afdeling ging ☺

Ik had een paar dagen op een klein kamertje zonder ramen gelegen en was even vergeten hoe daglicht eruit zag. Toen ze me de kamer opreden en ik naar buiten keek begon ik heel hard te huilen. Van schrik, van blijdschap, van geluk. Eigenlijk van alles, alle emoties kwamen eruit. De lucht was grijs, er viel motregen, de blaadjes aan de boom deinden zacht in de wind…. En ik lag erom te janken als een klein kind. Dankbaar, dat ik dit weer mocht zien!!
Mama hield mijn hand vast. Ik zei tegen mijn moeder dat het wel een mooie dood zou zijn, zonder pijn, zonder het te weten, merken of voelen. Ze moest me beloven dat als het ooit weer fout gaat, ze me moet laten gaan! 

Wordt vervolgd…..

Tot de volgende blog lieve lezers!

Suus




Commentaar schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Mattty (maandag, 07 augustus 2017 20:52)

    Wow Suus wat een verhaal!!
    Wat ben jij een sterke vrouw ooit hoop ik ook weer zo te worden.