Weer mis! Deel 3

 

Operatie

Ik open mijn ogen en probeer te bedenken waar ik ben. Oh ja, in het ziekenhuis! Ik kom bij uit de narcose en als vanzelf gaat mijn hand naar mijn buik, ik voel…maar voel geen stoma zitten. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Rechts naast me staat een verpleegster, zij voert wat controles uit. Alles is vaag maar ik geloof dat ik wel honderd keer naar mijn moeder en zussen gevraagd heb en of ze me alstublieft naar ze toe wilde brengen haha. Geen idee hoelang ik op de verkoeverkamer heb gelegen en eerlijk gezegd herinner ik me het ook niet dat ik weer naar de afdeling ben gebracht.

Nu ik er zo over nadenk is het eigenlijk best vaag, herinner me niet zo heel veel. Ik had veel pijn en stond naar horen zeggen strak van de pijnstilling, misschien speelt dat mee in dat ik het niet meer zo goed weet. Volgens Bianca had ik echt vreselijk veel pijn en zat ik al aan de maximale dosis morfine, ik weet dit niet meer. Pijn herinner ik me wel, maar niet zo erg dus als het geweest moet zijn….
Wat ik me wel herinner is dat de ruggenprik zijn werk maar aan een kant leek te doen, welke weet ik niet meer, maar de ene kant voelde zwaar verdoofd en de andere kant helemaal niet. Ik vond het een heel naar gevoel. 

Zaterdag 12 November en zondag 13 November

Ik weet niet meer zo goed wie op welke dag is geweest maar er kwam natuurlijk wel wat bezoek. Mijn moeder en zussen sowieso, die waren er veel! Mijn oom en neefje zijn langs geweest, Bianca was er en Kelly! Ook Chantal en Natasya zijn op bezoek geweest!

Ik ben dankbaar voor iedereen die me op is komen zoeken, dat absoluut. Maar zoveel mensen hadden toegezegd langs te komen, maar er zijn er maar heel weinig die woord hebben gehouden! Voor iemand die zoveel mensen kent zet je dat wel even aan het denken haha ;) De belangrijkste mensen zijn geweest!! Dat is fijn, maar mensen zouden toch eens moeten leren geen dingen te beloven die ze niet waar kunnen maken, niks is zo irritant als dat!
En ja, of ik het wil of niet, het heeft me zeker geraakt. Het is niet leuk als mensen doen alsof ze allemaal meeleven en dan te merken dat dit best tegenvalt, dit heeft me veel stof gegeven om over na te denken. Sommige mensen hebben het zelfs gepresteerd om helemaal niks van zichzelf te laten horen, niet via een berichtje, telefoontje of kaartje! De meeste mensen van dat clubje zijn godzijdank nu ook niet meer in mijn leven!

Verzorging

De dagen na de operatie kreeg ik van alles om de stoelgang maar weer op gang te brengen! Magnesium, iets via het infuus en zelfs zakjes movicolon. En het kwam op gang….
Krampen om gek van te worden. Bijna niet op te houden dus snel op de bel drukken in de hoop dat de verpleegster snel zou komen haha. Meestal ging het vrij vlot. Geloof me, liggend naar het toilet gaan is alles behalve praktisch, het lukte mij echt niet dus de verpleegster moest elke keer de po-stoel pakken. Toen ik weer belde kwam ze aanlopen en snauwde ‘’ja, moet je nou wel of niet’’ Ik was ronduit verbaasd maar waarschijnlijk te verdoofd om er tegen in te gaan. Het was nu niet alsof ik er echt iets over te zeggen had, wanneer ik aandrang kreeg…..  

 Maar kom niet aan mijn moeders kind hahaha, ze stond op en is achter de verpleegster aan gelopen. Wat mijn moeder precies tegen haar heeft gezegd weet ik niet, wat ik wel weet is dat zij daarna echt poeslief was!
De rest van de verpleegsters waren allemaal hartstikke aardig ☺ 

Maandag 14 November

Ik werd ’s ochtends wakker en voelde me niet lekker. Kon niet exact benoemen wat ik voelde maar het zat niet helemaal goed. Niet lang daarna kreeg ik een soort koortsaanval, tenminste, ik denk dat het zo heet! Ik begon over mijn hele lichaam te bibberen en shaken en het werd steeds heftiger. Ik kreeg kaakklem, kon geen woord meer zeggen. Ik beefde als een rietje en kon niks, voelde me verlamd. Gelukkig was er een verpleegster op de kamer en die heeft dekens over me heen gelegd. Ik geloof dat het alles bij elkaar toch wel een tijd heeft geduurd voordat het rillen, klappertanden en de kaakklem minder werd. De verpleegster heeft onmiddellijk een arts gebeld en die kwamen twee man sterk op de kamer. Ze wilde meteen bloed prikken. Niet veel later kwamen zij weer aan mijn bed, de CRP die meestal rond de 5 ligt  was opgelopen richting de 250! Weer niet veel later ben ik naar een andere afdeling gebracht om een CT-scan te laten maken. Ik voelde me inmiddels ziek….. zo verschrikkelijk ziek!!! Dit had ik nog nooit ervaren, wist niet dat een mens zo ziek kan zijn. Ik had zoveel pijn, wilde al niet meer eten, drinken, bewegen en praten deed ik ook al niet meer. Ik wilde eigenlijk gewoon niks! Vanuit het bed moest ik op de ’plank’ gaan liggen, ik kon al bijna niet bewegen door de operatie maar met deze pijn samen ging ik echt bijna van mijn stokkie. De scan werd gemaakt en ik mocht weer van de ‘plank’ het bed in. Ik ben nog nooit zo blij geweest om in een ziekenhuis bed te liggen.

Even later kwamen de twee artsen weer aan het bed en aan hun gezicht zag ik al dat het helemaal mis is!!!!! De foto liet twee naadlekkages zien en ik had een buikvliesontsteking en moest weer geopereerd worden.
Ik werd op de spoedlijst gezet en volgens mij was ik inderdaad vrij snel daarna aan de beurt….
Deze hele dag is vaag, is totaal langs me heen gegaan, als je zegt dat alles bij elkaar een uur duurde geloof ik het, als je zegt, het duurde een halve dag, geloof ik het ook. Mijn tijdsbesef was compleet verdwenen!!

Voor de tweede keer in drie dagen word ik naar de OK gereden! Ik weet nog dat ik daar mijn zusje huilend gebeld heb en zei dat mama naar haar (mijn zusje) moest gaan, ik vond het zielig als ze alleen op mij zou moeten wachten in het ziekenhuis haha. 

In de operatie kamer gaat het dit keer sneller, ik zie een arts, hij verteld me dat de chirurg eraan komt, dat is ook meteen het laatste wat ik weet, wederom donker en stil….

 

Wordt vervolgd

 

 

Tot de volgende blog lieve lezers!

Suus

 




Commentaar schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Savannah Escobosa (zaterdag, 05 augustus 2017 10:36)

    Jeetje Suus, ik volg deze 'vervolg blogjes' nu al een tijdje van je en ik schrik er echt van! Wat heb jij veel meegemaakt dame..