Weer mis! Deel 2

 

Donderdag 13 Oktober 2016, het zal tussen acht en negen ´s ochtends geweest zijn. De telefoon gaat. Het is mijn MDL arts…. Ze heeft alleen haar naam nog maar genoemd en ik weet al dat er iets aan de hand moet zijn! Ze verteld dat ze de uitslag van de MRI gezien heeft en erg geschrokken is. Of ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wil komen en er rekening mee moet houden dat ik opgenomen zal worden. Een dikke darm is zo´n 5 tot 7 cm in doorsnee (verteld internet me), mijn dikke darm heeft een doorsnee bereikt van 18 centimeter!! Dus toch een gedeeltelijke darmafsluiting…. 

Vandaag wordt mijn liefste neefje 5. Terwijl ik mijn arts hoor praten raak ik in paniek. Ik vertel haar dat ik erover na moet denken of ik die dag kom of dan toch maar de volgende dag zodat ik naar mijn neefje zijn verjaardag kan. Iets met in shock zijn?! Mijn arts zegt dat ze later even terug belt….ze geeft me even de tijd om het te laten bezinken. 

Tranen, angst, paniek, ik krijg dit nieuws gewoon niet verwerkt!!! Huilend bel ik mijn moeder en zusjes, vertel wat de arts gezegd heeft. Zij ´dwingen´ mij om mijn tas te pakken en naar het ziekenhuis te gaan.´´ Gezondheid gaat voor Suus´´ , zeggen ze. Ik kom weer enigszins bij zinnen, maar ga toch nog naar een geplande afspraak, ik denk dat ik het niet wilde geloven.  De tweede afspraak heb ik afgezegd haha, ben naar huis gefietst (totaal  gestoord) en Bianca heeft me naar de eerste hulp gebracht! Ik had de arts laten weten dat ik eraan zou komen. Daar krijg je de hele riedel aan standaard vragen en onderzoeken. De arts liet me de foto van mijn darm zien, mijn hemel, dat het in je lichaam past! Ik ben me rot geschrokken. Nu snap ik ook waarom ik zes maanden zwanger leek, die darm moest ergens heen…… Ongelooflijk!
Ik word inderdaad opgenomen. Mijn eigen MDL arts komt nog even langs op de afdeling. Niet om te zeggen dat zij ernaast had gezeten….maar wel om te zeggen dat ik wederom gelijk had hahaha. Ik vond dat lief, ik waardeer dat! De dag erna krijg ik een spoed scopie, waarbij ze de darm oprekken en leegzuigen. Ik ben bang, heel bang! De risico´s zijn groter dan bij een ´gewone´ scopie en er wordt me verteld dat de arts een van de beste is in het ziekenhuis, nu vertrouw ik mijn eigen arts het meest, maar het zal geruststellend bedoeld zijn ;) Dit moet weer wat ruimte geven. Dan moet ik natuurlijk nog een nachtje blijven om er zeker van te zijn dat het goed met me gaat. Zaterdag komt de arts op zaal die ook de scopie heeft gedaan. Ik mag met ontslag. Ik vraag hem of het niet weer gebeuren zal en wederom een antwoord dat ik nooit vergeet! ‘’Nee mevrouw, u moet nu door kunnen tot aan de operatie, een tweede keer komt eigenlijk nooit voor’’

Zondag 23 Oktober 2016

Jullie voelden het vast al aankomen…. ;)

Ik bel het ziekenhuis dat de klachten weer toenemen en dat ik het absoluut niet vertrouw. Ik spreek de dienstdoende MDL arts en hij zegt dat ik naar de eerste hulp moet komen. Gaan we weer, goed tijdverdrijf wel! Daar begint het hele gedoe weer van voor af aan, haast is er niet ☹

De arts die ik ook aan de telefoon sprak komt langs op de eerste hulp. Ik doe mijn verhaal en hij is verbaasd dat ze me de week ervoor zo met ontslag lieten gaan, zonder plan!! Hij is duidelijk, to the point en draait nergens omheen, verzekert me dat ik dit keer niet naar huis kom zonder goed plan!
De dag erna doet hij de scopie. Weer hetzelfde liedje….

Weer een dag later zit ik met mijn zusje in het ‘restaurant’ van het ziekenhuis koffie te drinken als deze vriendelijke arts voorbij komt lopen. Als hij me ziet komt hij zelfs even naar ons toe om te vragen hoe het met me gaat. Ik zeg dat ik zojuist aan mijn zusje vertelde dat hij mijn leven heeft gered. Hij reageert bescheiden met ‘’dat valt wel mee’’
Maar ik vond dit en vind dit nog steeds, die twee artsen hebben zeker bijgedragen aan het redden van mijn leven. Mijn darm had net zo makkelijk kunnen perforeren, knappen of scheuren! Zij hebben het acute gevaar sterk verminderd!
Zoals beloofd, de dietiste komt langs om mijn voeding door te nemen. Al lange tijd doe ik fanatiek aan krachttraining en gezond eten is mijn ding! Alleen blijken er veel dingen te zijn die slecht verteren en vast kunnen komen te zitten, dus al helemaal bij een darmafsluiting niet zo handig. Laat dit nu net de dingen zijn die ik dagelijks eet….en veel!!! Sla, pitten, zaden, noten, rozijnen, champignons. Zucht….denk je gezond bezig te zijn, heb je misschien je eigen darmen wel verstopt haha. De vernauwing had ik al, maar ik denk dat er wel voedsel vast is komen te zitten net daarvoor en de boel heeft geblokkeerd.
Ook krijg ik een recept mee voor een middel dat de ontlasting soepel houdt. Ik mag twee zakjes per dag, zonodig drie. Met een prettiger gevoel dan de vorige keer verlaat ik het ziekenhuis. Enthousiast begin ik met de movicolon. Al snel lig ik krom van de pijn. Alsof ik een blinde darmontsteking heb….daar doet het t meest aan denken, ik ga gebukt onder de pijn, bewegen doet pijn dus ik lig veel. Ik lees graag op internet ervaringen enzo, lees dat dit echt een bekende bijwerking is dus bikkel maar weer door. Ook lees ik over een vrouw die acht zakjes per dag neemt, ik word al krankzinnig van het idee haha. Auw!!!!!

Dinsdag 1 November 2016

Mijn MDL arts belt. Ik vertel haar dat ik dit echt niet langer vol ga houden. De pijn is ondraaglijk! De operatie zal na dit alles vervroegd gaan worden maar ik vertel haar dat ik nog niets gehoord heb. Ze beloofd me erachter aan te gaan.
En inderdaad, niet lang daarna word ik gebeld door de opname planning, vrijdag 11 November mag ik. Tjonge jonge, wat een timing dit jaar zeg, eerst op de verjaardag van mijn liefste neefje en de operatie op de dag dat mijn zusje jarig is. Ik zeg haar dat mijn gezondheid haar cadeau is ;) 7 November ben ik zelf jarig en ach, die paar dagen zullen het niet verpesten haha. Dus ik eet lekkers en drink genoeg wijn ;) 

 

Week voor de operatie

Deze week heb ik nodig om nog van alles te regelen, alle puntjes op de i te zetten. Mijn katten moeten verzorgd worden!!! Dat is het belangrijkste, die beestjes zijn mijn leven. Mijn abonnement van de sportschool moet ‘’bevroren’’ worden. Ik moet mijn tas pakken, zorgen dat mijn huis netjes en schoon is voor als ik thuis kom.
Woensdag 9 November moet ik naar de medicijnregistratie van het ziekenhuis. Daarna heb ik een gesprek met de anesthesist. Een aardige jongeman. We bespreken de belangrijke dingen. Ik ben zo doodsbang!!! Bang dat ik niet meer uit de narcose zal komen. Mijn hart zit in mijn keel. Zeven kleuren schijt ik (dat kon ik toen nog hahahaha) Ik ben als de dood voor naalden (ja ondanks mijn tattoos en piercings) en wil geen ruggenprik. Deze jongeman bleef maar vertellen over de voordelen en uiteindelijk, na een tijdje heb ik me laten overtuigen. Maar…. Alleen als ik van tevoren Dormicum zou krijgen zodat ik er niet teveel van mee zou krijgen. Ik had het spaansbenauwd!!
Na dit gesprek had ik nog een gesprek met een verpleegkundige! Een hele aardige vrouw. We hebben alles besproken en doorgenomen. Ik kreeg van alles mee naar huis aan informatie en twee drankjes die ik moest drinken voor de operatie, ik was er zo goed als  klaar voor…
Donderdag moet ik naar de stomaverpleegkundige, zij zou een stip zetten op de plek waar de stoma gemaakt moest worden, mocht het nodig zijn. Confronterend, maar het was alleen voor het geval dat…
Daarna nog een gesprek met de chirurg en ik moet er totaal om liegen maar ik heb geen idee meer waarom en waarover haha.

Vrijdag 11 November

De grote dag is aangebroken. Ik ben zenuwachtig. Om tien uur moet ik op de afdeling zijn en word ik opgenomen. Ik weet nog dat ik daar aankwam. Dat ik in het bed ben gaan liggen en dat ik mijn zusje haar verjaardagscadeau heb gegeven, een nagellak die ze graag wilde hebben. Heel veel meer weet ik niet meer…. Spanning…. De operatie liep iets uit. Het was vooral zenuwen en wachten. 

Rond 14:15 word ik opgehaald om naar de OK gebracht te worden. Mijn moeder loopt mee, ik begin te huilen! Voor de ingang van de OK zeggen we elkaar gedag.

Dan ben ik alleen. Ik laat alles over me heen komen terwijl ik dood ga van de spanningen. De artsen/verpleegsters zijn allemaal even lief.
Dan komt de anesthesist voor de ruggenprik en ik word misselijk van angst. Ik moet rechtop gaan zitten, met mijn voeten op een krukje, leunend tegen een verpleegster. Ik krijg dormicum via het infuus en hij begint. Ik kerm dat ik nog teveel voel, ik weet mezelf geen houding te geven. Ik zeg dat ik meer wil haha. Ik hoor ‘ja is goed’ en daarna is het redelijk vaag. Leek wel stoned ofzo haha. Ik zak half in elkaar, beetje spacen en de ruggenprik is zo gezet ;) 

In de OK zelf zie ik de chirurg nog even en heb zelfs bijna een discussie met hem. Altijd handig, als ze op een lijn liggen en allemaal hetzelfde zeggen in het ziekenhuis haha. Ik krijg een mondkapje op met de woorden ‘dit is alleen zuurstof’ Het enige wat ik nog kan denken is ‘ja tuurlijk’ Ik geloofde er weinig van. Een ander zette een flinke spuit op het infuus met de mededeling ‘dit is het slaapmiddel’ en dat is het laatste wat ik weet….. Toen werd het donker en stil.

 

Wordt vervolgd

Tot de volgende blog lieve lezers!

Suus

 




Commentaar schrijven

Commentaren: 0