Weer mis!

 

Deel 1

30-8-2016  ging ik naar het ziekenhuis voor een scopie/dilatatie. Al een jaar of twee had ik een vernauwing in mijn dikke darm, maar omdat dit een klein stukje was konden ze de darm steeds iets oprekken. Dit was al een aantal keren met succes gedaan, dus ik maakte me geen zorgen, ik voelde me ook prima!

Toen ik bij kwam uit mijn roesje  kreeg ik te horen dat de arts het toch weer op had moeten rekken en dat viel me zwaar. Ik had meer roesje gekregen, ik was zo verschrikkelijk suf en voelde me intens verdrietig dat het toch weer nodig was geweest. 

Maar eenmaal thuis merkte ik iets, ik kon het niet benoemen maar ik voelde me alles behalve goed. Ik dacht dat het door het roesje kwam, dat het gewoon een beetje teveel was en ik was teleurgesteld door de uitkomst! Een oude vriendin van me kwam even langs maar ik was nog half van de wereld door de medicatie. Die avond kregen we ruzie, dat is zo’n beetje alles wat ik me nog herinner van die avond….

2-9-2016  Eerste hulp

Vrijdagavond, hondsberoerd! Zoveel pijn, voelde me opgeblazen, misselijk. Ik heb Bianca gevraagd om met me mee te  gaan naar de eerste hulp van het CWZ in Nijmegen, vaste klant daar ;) Ik had me na zo’n onderzoek en dilatatie nog nooit zo slecht gevoeld, er klopte echt iets niet. Op de eerste hulp deed ik mijn verhaal en deden ze wat onderzoek, waaronder een echo. Het vermoeden was een darmperforatie door de scopie. Maar na vier uur kon ik gaan met de geruststelling dat er niks ernstigs te zien was en dat het misschien gewoon de nasleep van het onderzoek was.

Dinsdag 6-9-2016 had ik een controle afspraak bij mijn MDL arts en met haar besprak Ik hoe ik me voelde. Ze vond het verstandig dat ik naar de eerste hulp was gegaan en me na had laten kijken, maar omdat ik me nog steeds zo ziek voelde vroeg ze me nogmaals bloed te laten prikken. De uitslag daarvan was ook vrij gewoon…… Wel gaf ik aan dat de onderzoeken en het oprekken van de darm steeds zwaarder werd en dat ik eraan dacht dat opereren misschien toch wel fijner zou zijn. Elke keer het roesje, het onderzoek begon wel zijn tol te eisen….

Ik voelde me echt heel ziek in die tijd maar er was niks in het bloed te zien en de echo had ook niets laten zien dus ik moest er maar op vertrouwen dat het goed zou komen. Ik sliep veel, deed eigenlijk teveel maar ik wist niet beter dan dat het in orde was…dus ik bikkelde me er maar doorheen.

27-9-2016 Gesprek chirurg

Ik denk heel vaak best stoer te zijn en geen hulp nodig te hebben haha ;) Dus ik ging gewoon alleen naar het gesprek, wat kan een beetje praten voor een kwaad. Met de chirurg besprak ik het waarom en hij vond het een goede reden en stemde dan ook in met een operatie. Omdat ik oprecht dacht dat het goed met me ging stelde ik voor om de operatie in Januari te plannen….er was (leek) toen geen medische noodzaak! En dan liever na de meest drukke maanden van het jaar voor me.
Hij legde uit dat ze de vernauwing weg zouden halen, maar dat het kon zijn dat ze darmen niet voldoende naar elkaar toe zouden kunnen krijgen om weer aan elkaar vast te maken…dan kon het zijn dat ze de hele rechterkant van mijn dikke darm zouden moeten verwijderen…. Ik miste natuurlijk al een stuk darm door de vorige operatie….
En als het het helemaal niet zou lukken om de darmen aan elkaar te krijgen/laten hechten zouden we een flink probleem hebben. Slik!!! Ik liep nogal verdoofd het ziekenhuis uit, het nieuws moest echt even goed doordringen….Voelde me behoorlijk overweldigd!
Natuurlijk begon hij over het feit dat ik rook….logisch. Maar gelukkig kon ik zeggen dat ik die avond mijn laatste sigaret zou roken ☺ De stopdatum van 28 September stond al een tijd vast, speciale datum!! 

Ziek, zieker, ziekst!

Inmiddels voelde ik me al een maand goed ziek! Ik dacht dat ik gek geworden was, er leek niets aan de hand, dus waarom voelde ik me zo? Ik had al meerdere keren contact met het ziekenhuis gehad, meerdere keren bloed laten prikken. Maar er was gewoon niks! Toen ik mijn eigen arts weer sprak heb ik om een MRI gevraagd, ik zei, je kijkt elke keer in mijn dikke darm, maar hoe zit het met de dunne darm, kan het zijn dat daar iets zit te vervelen?? Een MRI was lang geleden, mijn arts vond dat wel een goed idee en zo werd deze aangevraagd. 

Voordat ik de MRI kreeg ben ik nog een keer met ‘spoed’ bij mijn arts geweest, op haar vrije dag nog wel ☺ Ze heeft mijn buik gevoeld, geluisterd en zei dat het toch waarschijnlijk wel een opvlamming was, want het waren wel typische klachten van een ontsteking. Dus kreeg ik weer een flinke dosis prednison ☹ Ik zei tegen mijn arts dat ik het vermoeden had dat ik een( gedeeltelijke) darmafsluiting heb…. Ik had alle symptomen! Mijn buik was enorm opgezet en klonk als een gootsteen! Misselijk, geen eetlust, moe ! Haar antwoord vergeet ik nooit meer ‘’Nou Suus, eigenlijk komt dat vrij zelden voor’’ Ik geloofde haar, ze is een super arts, maar toch bleef het wel in mijn hoofd spoken!

De MRI
Zaterdag 8-10-2016 ging ik naar het ziekenhuis voor de geplande MRI. Ik was even vergeten wat voor een naar onderzoek dat is, bah! Ik lag helemaal vastgebonden in die tunnel….je ziet niks, hoort van alles en het duurt best een tijdje. Op zo’n moment ben ik toch wel een beetje claustrofobisch! Brrrr echt naar! Ik moest mezelf echt kalmeren, ik ben niet altijd een bikkel haha.
Na het onderzoek liep ik het ziekenhuis uit in de veronderstelling dat alles wel weer goed zou zijn . Je verwacht inmiddels weinig nieuws en twijfelt al behoorlijk aan jezelf. Voelde ik me echt zo beroerd of beeldde ik het me in?
Niet gepland maar ik stopte tegelijk met roken en met het gebruik van de anticonceptie pil en daar reageerde mijn lichaam best heftig op! Ontwenningsverschijnselen met tegelijk stuiterende hormonen, zou dat gewoon de oorzaak zijn?!! Moest mijn lichaam even helemaal omschakelen en voelde ik me daardoor slecht?

Ik bedacht dat het dan waarschijnlijk daar aan lag, begon me er maar bij neer te leggen en vergat zelfs de MRI……

 

Wordt vervolgd!




Commentaar schrijven

Commentaren: 0