Hoe het allemaal begon!

 

Al mijn hele leven had ik vage buikklachten. Volgens mijn moeder als kind al….
Op mijn vijftiende werd er doormiddel van een scopie vastgesteld dat ik een spastische darm heb, dit onderzoek werd zonder roesje gedaan en ik heb mee kunnen kijken, zelfs voor een leek was het heel duidelijk te zien!

Ook werd er een proctitis vastgesteld, dit is een ontsteking in je endeldarm (laatste stukje dikke darm)  hiervoor kreeg ik zetpillen en het was eigenlijk vrij snel onder controle.

Mijn lijf

Heel lang bleef het weg. Tot ongeveer 2010, ik was toen 29! Ik kreeg weer veel klachten en ben daarmee naar de huisarts gegaan. Die dag werkte er een invaller en dit was nogal een arrogante arts. Hij bleef er maar bij dat het van de spastische darm kwam. Ik heb meerdere keren verteld dat ik die pijn inmiddels heel goed ken, dat dit altijd op dezelfde plek zit en ook altijd hetzelfde voelt….dit is duidelijk iets anders zei ik nog…..

Ik ken mijn lijf toch echt het beste, liet me wegsturen maar nam de dag erna meteen contact op met de andere (vrouwelijke) huisarts in de praktijk. Zij stelde voor dat ik bloed zou laten prikken en dit deed ik zo snel mogelijk.

Telefoon

Ik vergeet het nooit, het was een vrijdagavond, vrij laat al. De telefoon ging en het bleek mijn eigen (mannelijke) huisarts. Hij belde over de bloeduitslag, deze was niet goed, de ontstekingswaarde waren te hoog en hij wilde dat ik nog die avond zou beginnen met medicatie! Ik vertelde hem dat ik al was begonnen met de zetpillen, omdat ik dacht dat het misschien weer een proctitis zou zijn maar het werkte niet. Ik kreeg hetzelfde medicijn voorgeschreven maar dan in tablet vorm en een hogere dosering. Mijn ex vriend is toen direct naar de apotheek van het ziekenhuis gereden om het op te halen voor me en nog die avond nam ik de tabletten in…..

Na een aantal weken heb ik mijn huisarts weer gebeld, ik voelde me echt helemaal niks beter. De klachten bleven, de pijn werd erger. Ik had niet het idee dat het medicijn ook maar iets deed. Hij stelde een scopie voor en daar kwam ik voor op de wachtlijst.

23-6-2010

Deze dag kreeg ik de scopie…. Twee maanden heb ik erop moeten wachten. Spannend natuurlijk. Mijn moeder en ex vriend waren met me mee naar het ziekenhuis. Ik kreeg een roesje, heb niks van het onderzoek meegekregen. Toen ik vlak na het onderzoek even bij kwam hoorde ik de arts zeggen ‘’ach jee wat moet zij een pijn gehad hebben, dit is duidelijk de ziekte van Crohn’’ Toen viel ik weer in slaap. Terwijl ik terug gebracht werd naar de kamer vroeg ik aan mijn ex of hij me nog wel wilde…nu hij wist dat ik ziek ben haha. En toen viel ik weer om!
Toen ik eenmaal goed bij was vertelde mijn moeder wat er gezegd was door de arts. Het bleek dat mijn darm zo vernauwd was dat ze er niet eens doorheen konden komen, dus dat zou waarschijnlijk ook nog een MRI worden…..

Prednison

Ik kreeg een gesprek met een arts. Dit was nog niet de vaste MDL arts die ik nu heb…. Maar ik moest zo snel mogelijk geholpen worden. Mijn moeder was mee. Het was best een aardige man….totdat hij over prednison begon haha. Ik heb gewoon ruzie gemaakt, ik vertikte het! Mijn moeder heeft echt op me in moeten praten en me moeten overtuigen…. Ik wilde perse niet aan de prednison, ik had van vrij dichtbij gezien wat het met je doet. De arts wist het nog leuk te brengen met ‘’maar mevrouw, niet iedereen krijgt last van die bijwerkingen’’ Ik geloofde er natuurlijk geen woord van, snapte ook wel waarom hij het zei.

Uiteindelijk ging ik overstag…. Ik had gewoon geen keus, het moest!!!
Ik haalde in het ziekenhuis het recept op en begon ’s avonds met het innemen van 30mg prednison. Leek wel een bad trip!! Ik werd er heel raar van in mijn hoofd, voelde me echt heel slecht! Na overleg met de huisartsenpost de dosering verlaagd en daarna wat rustiger opgebouwd. 

Elke dag heb ik voor de spiegel gestaan, panisch dat ik aan zou komen! Ik sportte zes dagen per week maar kreeg te horen dat dit niet mocht zolang ik aan die dosis prednison zou zitten. Niemand kwam toen op het idee me er calcium bij te geven voor de botten… Ik at nooit echt veel, toen kon ik een paard op en had ik nog honger….verschrikkelijk. Wel liep ik elke dag zo’n anderhalf uur, ik wilde in beweging blijven. 

Maar toen kwam die dag…. De dag dat ik het zag! Ik paste niet meer in de spiegel. Toen heb ik me eens gewogen en ik ben me echt wezenloos geschrokken, zo’n 25 kilo erbij, in vijf weken tijd!

Eerste operatie

De MRI had laten zien dat er een flink stuk darm vernauwd was en opereren was de enige optie! De prednison heeft weinig uitgehaald, behalve al die kilo’s erbij en overbeharing in mijn gezicht dus als een of andere Bokito ging ik het ziekenhuis in…..hahaha.
De operatie is goed gegaan en het herstel ging ook wel redelijk. Onvoorstelbaar eigenlijk, in totaal bijna 30 kilo zwaarder, niet fit en ook niet zo gezond als nu, dus ik denk dat ik die keer gewoon erg veel geluk heb gehad, geen complicaties!

Ik was pas drie dagen thuis toen de wond begon te lekken. Dus kon ik weer terug naar het ziekenhuis. Uiteindelijk lekte het op drie plekken en hebben ze de wond open moeten knippen en ook een paar keer wild vlees weg geknipt, wat doet dat vreselijk veel zeer zeg! Ik heb al met al een maand of twee met verband gelopen, wachten tot de wonden geheeld waren.

Chirurgen logica

Ik weet niet meer precies na hoeveel tijd ik op controle moest komen bij de chirurg, misschien een week of twee/drie na de operatie. Het was niet de chirurg die me geopereerd had! Dit was een vrij oude man die gaandeweg het gesprek wel erg toe leek te zijn aan zijn pensioen. Of aan een consult bij een KNO arts hahahaha. Het enige waar deze man het over kon hebben was mijn gewicht, de rest leek hem niet zo te interesseren. Ik moest en zou zo snel mogelijk afvallen. Ik heb in het totaal een keer of drie gezegd dat ik fanatiek aan fitness doe en niet kon wachten totdat ik dat weer op mocht pakken. Toen hij maar door bleef gaan keek ik de beste man aan en zei ‘’denkt u dat ik er vrijwillig uitzie als een gestrande walvis’’ maar zelfs toen viel het kwartje niet. Het was zo erg dat zelfs mijn moeder zich ermee moest bemoeien, nadat zij het nog twee keer gezegd heeft leek hij het eindelijk te begrijpen. 

Ik heb de man nooit meer gezien dus ik zat er denk ik niet ver naast met zijn pensioen 😉 hahaha

Doorgaan…

Exact zes weken na de operatie zat ik dus weer in de sportschool! Ziek, log en met een lekkende buikwond! Maar ik liet me niet meer tegenhouden, heel rustig aan heb ik het sporten weer opgebouwd.

Ook wandelde ik weer een uur per dag. Ik deed er alles aan om me weer fitter te voelen. En dan kom je erachter hoe verschrikkelijk cru mensen eigenlijk zijn! Herstellende van een best heftige periode werd ik echt nageroepen en uitgescholden voor al wat mooi en lelijk is….. nou ja vooral wat lelijk is dus. Gewoon door wildvreemde! Mensen die je uiterlijk zien maar niet hoe het komt en waar je net vandaan komt…..dat je nog met zoveel ongemakken loopt, met pijn en veel verdriet. En een vrij verwoest lichaam….
‘’vetklep, monster, dikzak, zwijn’’ Noem het en ik heb het gehoord! Bij elk woord krimp je in elkaar van ellende, ik voelde me zo diep ongelukkig in die tijd! Ze zeggen dat schelden geen pijn doet, nou ik kan je vertellen dat het wel degelijk pijn doet, ik heb liever gewoon een klap op mijn gezicht!! 

En ik kan je vertellen dat het best lang doorwerkt! Mensen hebben geen idee wat ze aanrichten. Voor de eerste operatie (in gezonde tijden) was ik niet heel slank, maar had wel een vrij platte buik en een strakker lijf. Na de operatie is het een verwoeste massa! Ze noemen het ook wel ‘billenbuik’ wat ontstaat na een buikoperatie. Daarbij het aankomen, de 30 kilo afvallen….misschien is het allemaal beter voor je lichamelijke gezondheid, maar voor je geestelijke gezondheid weet ik het zo net niet! Al de kilo’s eraf maar het is bij lange na niet meer hoe het was, het lijkt er niet eens op! 

Godzijdank ben ik een doorzetter, opgeven past niet bij me! Ik ben alleen maar meer op mijn voeding gaan letten, ben heel anders gaan trainen, richt me erg op de gezondheid van vooral mijn darmen, gestopt met roken, ik zal er altijd alles aan doen om zo gezond mogelijk te leven. Ze zeggen dat de aanhouder wint, dus kom maar op met die medaille 😊 Dan hang ik die naast alle andere overwinningen!

 

 

Tot de volgende blog lieve lezers 😊

 




Commentaar schrijven

Commentaren: 0