Gezelligheid vs verdriet

 

 

De zomer breekt door! Eindelijk lekker naar buiten, vitamine D pakken :)

 

Het is zondag, mijn rustdag. De zon schijnt en het is warm. Ik app Bianca of ze zin heeft om voor de flat op het grasveld te gaan zitten met een drankje. Vlak voordat ik naar buiten ga gaat de bel en staat Kelly, mijn andere goede vriendin op de stoep. Met zijn drieën gaan we lekker in het gras zitten, genieten van de zon. Niet veel later fietst mijn moeder langs, zij is op weg naar mijn zusje die in de flat naast me woont, ze stopt, ik geef haar een knuffel en we praten wat. 

 

Zon, gras en wijn

 

Als ik terug loop grapt Kelly dat mijn buurman Bianca een fles wijn aangeboden heeft en dat zij nee had gezegd, Ik zeg lachend: ‘dat kan toch niet’. Dus brutaal als ik ben vraag ik mijn buurman of dat aanbod ook voor mij geldt ;) Onder het mom van “brave meisjes komen in de hemel, brutale overal” We krijgen een gekoelde fles wijn en twee glazen, beter een goede buur dan een verre vriend toch!

Later komen mijn moeder, zusjes en neefje ook bij ons zitten en we maken lol! Mijn neefje en ik rennen het veld over, spelen tikkertje en ravotten wat.
Kelly moet op tijd naar huis, maar we spreken af dat ik me omkleed en haar kant op kom. Bij haar eten we wat en fietsen daarna naar de stad om een terrasje te pakken. 

 

Gezelligheid vs Verdriet

 

We zitten op het terras en wij als vrijgezelle dames kijken naar de mannen die langs lopen en die worden natuurlijk even ‘gekeurd’
Ongeveer een half uur nadat wij daar zijn gaan zitten komt de aardige buurman met wat vrienden erbij en nog iets later sluit een kennis van me ook nog aan! Het is een gezellige boel zo! 

 

Even later ga ik naar het toilet en zonder dat ik het tegen kan houden wellen er tranen op in mijn ogen. Ik heb geen idee waarom. Als ik weer bij mijn vriendin op het terras zit barst ik ineens in tranen uit, ik voel me echt overvallen en overweldigd, ik snap er eigenlijk niks van....maar kan het gewoon niet stoppen. Ik kan het net opbrengen om mijn vriendin drie kussen te geven en doei te zeggen, de buurman kijk ik niet eens aan en ik loop weg. Ik moet weg! Overspoeld door intens verdriet.... Ik pak mijn fiets en ga richting huis. De hele weg naar huis blijf ik brullen, mensen kijken om en ik schaam me kapot, maar het tegenhouden lukt me niet. Ik besluit om naar mijn zwager te fietsen, ineens heb ik behoefte om met hem te praten. Hij is altijd zo goed in het verwoorden en verhelderen van dingen :) 

Alles is anders

Ik ben wel aangeschoten van alle wijntjes die ik op het terras gedronken heb, dat zal ook wel meehelpen in het versterken van de emoties haha. Ik begin tegen mijn zwager aan te praten, eerst lekker onsamenhangend, maar er komt steeds meer duidelijkheid! Ik merk gaandeweg dat ik vooral zo in de war ben. Voordat alles zo verschrikkelijk mis ging was ik zo'n principiele pietlut in veel dingen, over veel dingen een uitgesproken mening en ik was niet snel van mijn standpunt af te brengen.

Nu zijn er ineens zoveel dingen die me gewoonweg niet meer zoveel interesseren, zelfs dingen die ik eerst verafschuwde doen me nu weinig. Ik wil genieten en zorgen dat ik happy ben, anderen moeten zelf die verantwoording nemen voor hun leven, ik heb geen zin meer om me ergens druk om te maken. Leven en laten leven. Soms doen mensen dingen waar je met je verstand niet bij kan...het lijkt wel of dat verstand verschroeid is tijdens de operaties! Waar ik ooit zo stellig in was.... doet me nu allemaal niet zo veel meer. Opzich is dit best positief, ik laat mensen veel meer in hun waarde, oordeel minder, erger me stukken minder, het geeft heel veel rust. En ik wil ook niet de rest van mijn leven bezig zijn met futiliteiten, het is zo zonde van mijn tijd en energie... die ik zo hard nodig heb om te genieten van alle fijne dingen :) Maar als je het niet gewend bent kan het best overweldigend zijn allemaal. Ik lijk zo'n ander mens en dat is wel vreemd soms. Soms vraag ik me af ''waar is de oude Suus'' Dat zo'n trauma je echt een fijner mens kan maken had ik niet verwacht haha. 

Ik ben heel blij met wie ik nu ben, met hoe ik me voel en in het leven sta, maar het is wennen. Het moet aarden en een plek krijgen. En na jaren van negativiteit, mopperen en mezelf niet zo boeiend vinden is het heel gek om jezelf ineens best aardig te vinden ;) Het zijn allemaal kleine dingen, maar al die dingen samen werden me blijkbaar even te veel daar op het terras.

De dag erna:

De dag erna voel ik me rustig, opgelucht! Ik app mijn vriendin Kelly om me te verontschuldigen en ik krijg een heel lief appje terug, dat ze het zo rot voor mijn vond dat ik me zo verdrietig voelde! Ik voel me echt heel veel beter na die enorme huilbui! Ik kreeg het even niet spits in mijn koppie en nu is er weer rust en ruimte! Ik voel me prima.... Soms heb je het niet voor het kiezen, ze zeggen wel eens dat je niet gek kan worden wanneer je wil en dat klopt wel. Het overviel me, blijkbaar moest het er uit, het is zoals het is en het komt zoals het komt! Ik geef me er aan over, accepteer het en ga door! Of ik een beter en fijner mens geworden ben voor mijn omgeving durf ik niet te zeggen, maar het leven met mezelf is een stuk prettiger geworden! De impact blijft, maar ik leer hoe ik er het beste mee om kan gaan! Het heeft me ook twee nieuwe geweldige hobby's opgeleverd: Lachen en genieten :) En dat doe ik nu volop!!!

 

 

Tot het volgende blog lieve lezers :)




Commentaar schrijven

Commentaren: 0