Ik heb echt iets!

 

 

Ibuprofen, paracetamol en een diarreeremmer, al een aantal weken standaard het begin van mijn werkdag want ik kan me niet 'zomaar' ziek melden. Ik werk op dat moment als verkoopmedewerkster en buiten het feit dat het een klein bedrijf is, waar dus niet enorm veel personeel is om mijn uren over te nemen, is mijn werkgever alles behalve begripvol. Hij kan regelmatig enorm boos worden zonder echte aanleiding, waardoor ik zeker niet wil vertellen dat ik mij niet zo lekker voel.

 

Tot het moment dat mijn moeder de winkel binnen komt. "Wat is er met jou?!"  Ik ben lijkwit en enorm veel afgevallen... "Ik ben niet zo lekker".

Mijn moeder pakt haar telefoon en belt in de winkel de huisarts, mijn werkgever die achter aan het werk is weet nog van niets.

"Ga maar zeggen dat je naar huis gaat, je moet vanmiddag naar de huisarts". 

Met knikkende knieën loop ik naar achter... "Ik wil me ziek melden". 

"Ziek melden? Waarom?"

"Ik ben al een aantal weken niet zo lekker, ik moet straks naar de huisarts, mijn moeder heeft net een afspraak gemaakt".

"Je moeder? Maar dat bepaald zij niet zomaar! Je maakt gewoon je dag af".

Ondertussen is mijn moeder ook naar achter gekomen...

"Zij gaat gewoon naar huis, je ziet toch hoe ze eruit ziet!"

"Nou dat valt wel mee, zo ziet ze er al een paar weken uit dus zo ziek is ze niet."

Vanaf dat moment wordt het een over en weer geschreeuw over hoe ziek ik wel of niet ben. Ik voel me ellendig, trek mijn werkkleding uit en loop achter mijn moeder aan de winkel uit.

 

Als ik die middag bij de huisarts kom vertel ik hem dat ik al een aantal weken niet zo lekker ben... "Misselijk, buikpijn, diarree. Ik denk zelf aan een buikgriep ofzo".

"Een buigriep zou kunnen, maar dat duurt nu wel erg lang en in combinatie met hoe je eruit ziet en hoeveel je bent afgevallen wil ik je toch doorsturen naar een mdl-arts".

Ik verwacht een verwijsbrief, maar de huisarts belt een direct nummer van een mdl-arts die hij goed kent.

"Je kan vanmiddag terecht". Zegt hij daarna tegen mij.

 

Die middag maak ik kennis met dokter Becx, op dit moment al ruim 10 jaar mijn vaste mdl-arts. Ik vind het een geweldige arts en vertrouw hem dan ook enorm. Ik moet stoppen met de diarree-remmers en de ibuprofen. Hij plant een endoscopie in voor de week erop. "We geven je een roesje, dan merk je er niet zoveel van".

Hij heeft gelijk. Als ik de week erop de endoscopie krijg ben ik lichtelijk van de wereld en hoewel ik wel iets raars voel bewegen in mijn buik, valt de pijn reuze mee.

"We hebben wat hapjes genomen van de ontstekingen zodat we kunnen onderzoeken wat het is, maar ik denk eigenlijk wel met zekerheid te kunnen zeggen dat het de ziekte van Crohn is".

Ik krijg direct een prednison kuur mee.

 "Als de uitslag er is gaan we kijken welke medicijnen we daarna gaan gebruiken".

Opnieuw heeft dokter Becx gelijk, het is de ziekte van Crohn.

 

Het klinkt misschien raar, maar op dat moment ben ik opgelucht dat ik echt iets heb. Ik heb nog geen besef wat dit echt allemaal zal gaan inhouden voor mijn toekomst, maar ik kan wel tegen mijn werkgever zeggen dat ik echt iets heb... Ik heb mij niet voor niets ziek gemeld... 

"Ik heb de ziekte van Crohn".

 

 

 

Groetjes,

Daisy Kroon

 

www.daisydingen.nl

 




Commentaar schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Suus (woensdag, 17 mei 2017 09:25)

    Goed geschreven! Mag hopen dat die baas heel snel je baas nieg meee was!!!!!

  • #2

    Ricardo (woensdag, 17 mei 2017 11:09)

    Hi Suus,

    Ik herken je verhaal. Dapper dat je het wilt delen met ons. Veel sterkte de komende tijd. En ik kan je één ding vertellen. Mensen die totaal geen begrip tonen naar iemand die heel ziek is, moet je gelijk verbannen in je leven en focussen op mensen die wel om je geven �.

    Groetjes en knuff,
    Ricardo de Koning

  • #3

    Daisy (woensdag, 17 mei 2017 16:19)

    @Suus
    Ik heb er daarna idd niet lang meer gewerkt ;-)

    @Ricardo
    Heb je helemaal gelijk in! Dank je ;-)

  • #4

    karin (woensdag, 17 mei 2017 16:58)

    Je vind wel een goede werkgever Daisy.
    De laatste van mij was vooral bang voor stijging van de verzuimcijfers op de afdeling & was n.b. verpleegkundige !!
    Sterkte meis !

  • #5

    Cynthia (donderdag, 18 mei 2017 16:56)

    Oh joh. Dat wist ik helemaal niet van Daisy...