Chronisch ziek en eenzaam voelen!

 

Elke dag voelen wat je voelt, rekening houden met wat je wel en niet kan. Je kunt het iemand niet uitleggen, het is niet uitleggen, je moet het ondergaan om het te kunnen begrijpen.

 

Je zit gevangen in een lijf wat doet wat hij zelf wil en je hebt maar weinig zelf inbreng. Tuurlijk kan je veel met voeding en dingen laat waarvan je weet waar je lijf op gaat reageren. Maar heel veel komt ook gewoon steeds terug of je nou wil of niet.

 

Ook ik heb weleens dat eenzame gevoel, dat is geen fijn gevoel, een verdrietig gevoel. Iedereen met een chronische ziekte heeft dit vast weleens. Ik vind dat ook niet meer dan normaal. Je moet zoveel doorstaan en soms heb je even een inkak moment dan is het gewoon even echt niet leuk. 

 

Iedereen doet wel of ze het begrijpen maar begrijpen ze het nou echt? Nee tuurlijk niet, alleen iemand die hetzelfde heeft. Dat is waarom ik darmpower begonnen ben, voor die eenzame momenten die iedereen voelt. Dat je weet dat je niet alleen bent, er zijn er echt meer die dat voelen.

 

Het maakt je niet beter en het neemt niks weg maar erover lezen en herkenning zien is het enige wat ik mensen kan geven. Wil niet zielig gevonden worden want mensen dat zijn we niet. Hebben we het daarentegen makkelijk, nee absoluut niet en daar mag over gesproken worden.

 

Nijdig op mijn lichaam, ja ook dat heb ik zo nu en dan. Heeft het zin, nee helemaal niks. Maar dat is een gevoel en dat is logisch.

 

Die eenzaamheid verwerk ik altijd zelf, ik trek me dan terug in mijn schulp en kan heel weinig van anderen hebben op dat moment. Ik creëer een muur om me heen ter zelfbescherming. Het heeft geen nut om erover heen te klimmen want ik kick je er net zo hard weer vanaf als ik in zo’n bui zit. Ik heb dan gewoon weer de tijd nodig om mezelf te herpakken.




Commentaar schrijven

Commentaren: 8
  • #1

    Suus (maandag, 15 mei 2017 09:50)

    Zooooo herkenbaar!!

  • #2

    Cynthia (maandag, 15 mei 2017 11:17)

    Ik begrijp je en vast ook weer niet volledig. Daarvoor moet je het echt zelf ervaren denk ik. Maar het lijkt m zeer naar, om altijd zo te leven. Eenzaam en verdrietig. Mijn man is ook ziek, maar op ander vlak. Dus ik begrijp je toch wel. Xxx sterkte

  • #3

    Shirley (maandag, 15 mei 2017 11:27)

    Bedankt meiden!!

  • #4

    Priscilla (maandag, 15 mei 2017 11:28)

    Nijdig op mijn lichaam ja die ken ik goed! En dan vooral omdat ik nooit genoeg energie heb en dus minder op een dag voor elkaar krijg dan dat ik zou willen. Vind het wel moeilijk om dat de accepteren. Juist omdat ik nu weet dat het iets blijvens is en ik er zelf niets aan kan veranderen.

  • #5

    Shirley (maandag, 15 mei 2017 12:15)

    Priscilla: Ja die energie doe je niks aan, dat is echt moeilijk te accepteren af en toe. Soms beter dan andere keren.

  • #6

    Daisy (maandag, 15 mei 2017 16:53)

    Inderdaad, erg herkenbaar zulke dingen. Ik heb ook wel vaak zelf het idee dat ik mensen niet wil "lastig vallen", dus veel moeite om het ze te laten begrijpen doe ik ook niet... Dat ligt dus dan ook een beetje aan mezelf. Maar ik denk idd dat je iets pas echt helemaal kunt begrijpen als je het zelf meemaakt.

  • #7

    Shirley (maandag, 15 mei 2017 17:08)

    Daisy: Dat doe ik al jaren niet meer. Ben erg op mezelf en het liefst thuis. Niks geen uitleg gewoon ik zijn.

  • #8

    Leentje (donderdag, 18 mei 2017 14:27)

    Zooooo herkenbaar. En dan zeggen de "experts", accepteren. Je lichaam is niet apart van je persoon. Ik voel ook vaak dat "iemand/iets" anders voor mij beslist wat ik wel en niet kan. Dat is dan mijn lichaam. Therapeuten zouden ook eens (al is het een week/maand) chronisch pijn moeten hebben, wellicht dat ze dan hun inzichten ook aanpassen. Hebben we allemaal baat bij!