Heeft het mijn leven veranderd?

 

Op zich is dat natuurlijk een stomme vraag want ja tuurlijk heeft het mijn leven drastisch veranderd. Alleen om eerlijk te zijn weet ik niet eens meer hoe het is om gewoon alles te kunnen, alles te eten en geen pijn en ongemak te voelen. 

 

Samen met mijn darmziekte, heb ik ook hyperventilatie, onrustige benen, huidproblemen met erge jeuk klachten en reuma in mijn kaakgewricht. Dit wisselt zich af dus ik heb elke dag wel ergens last van of soms meerdere dingen tegelijk. 

 

Is er een moment dat ik even niks voel dan denk ik toch altijd, oh dat is maar voor even dus geniet er maar even kort van.

Je wordt er ook een soort van pessimistisch van maar ik heb wel altijd gelijk want het is ook altijd maar voor even.

 

Wat laat je dan allemaal nu, wat je voorheen wel deed?

Pff waar moet ik beginnen, dat is best een hoop en eigenlijk heb ik nu een wereldje gecreëerd waar ik me heel goed bij voel en ik zou het niet eens meer willen veranderen.

 

Kleine opsomming: in de avond zelden nog ergens naar toe, weinig op visite, niet naar plekken met veel mensen, niet zelf autorijden op onbekende plekken, niet zomaar ergens uiteten, zelden theater/bios, niet meer sporten enz. 

 

Vertel ik dit om zielig gevonden te worden, nee ik vertel dit nog steeds puur en alleen om de reden waarom ik darmpower begonnen ben. Steun, herkenning, het taboe en de onbegrip.

 

Ik vind mezelf helemaal niet zielig, ik vind wel wat dat ik veel voor mijn kiezen heb gekregen en nog. Tuurlijk heb ik ook momenten dat ik denk, waarom moet ik dat allemaal hebben. Dat zijn natuurlijk altijd de momenten dat je een slechte dag hebt. Op de goede dagen dan denk ik ach er zijn veel ergere dingen.

 

Maar ja als ik dan denk ik aan die ergere dingen dan denk ik aan mijn dochter met een hartafwijking en pacemaker drager. Dan denk ik ook, moesten we dat er nou ook nog bij krijgen. Was ik het maar geweest en niet zij.

 

Dat is natuurlijk wat elke moeder zou denken. Ik zou de wereld aan haar geven, mijn hart aan haar geven. Helaas kan dat allemaal niet. Was het een nier, dan had je die mogelijkheid nog maar met een hart is het zelfmoord en heeft mijn zoon ook geen moeder meer.

 

Oké genoeg drama voor deze dag. Het heeft dus uiteraard mijn leven veranderd maar ik ben nu 40 jaar en ik heb een prachtig gezin, twee heerlijke honden, geweldige ouders en lieve vriendinnen en kennissen om me heen. 

 

Dat ik niet meer kan werken vind ik wel erg jammer maar sinds mijn website heb ik er een dagtaak bij, zie “en dan heet het ineens bloggen”. Maar ik vind het hartstikke leuk en ik hoop dat ik veel mensen kan helpen hiermee en mijn doel voor darmpower kan bereiken.

 

Omdat je het op internet vooral moet hebben van delen, like(s) en via via. Hoop ik dat dit veel gebeurd en dat ik bij de juiste doelgroep kom. 

 

Mochten jullie vragen willen stellen, je kan mij altijd mailen of een berichtje sturen via messenger. 

 




Commentaar schrijven

Commentaren: 0